De Mastreechter Staar en ons huwelijk

De rol van de Mastreechter Staar bij het begin van ons (nu gouden) huwelijk.

Het kan soms raar lopen in een mensenleven.
Wie had gedacht dat de Staar zelfs zaadjes plant om een huwelijk voort te brengen dat na 50 jaar nog stand houdt?
Ik zal proberen dat in dit artikel duidelijk te maken.
Het verhaal begint in 1970 als ik als jongeman van 24 vanuit mijn toenmalige woonplaats Delft alleen, voor een reis van 3 weken, naar Canada ga, naar Vancouver, waar een vriend van mij naartoe was geëmigreerd. Hij woonde in bij een Nederlands gezin met ook Delftse roots. Ook ik kon daar onderdak vinden.
Het was in de maand mei. De Hollandsche Club in Vancouver had de Mastreechter Staar uitgenodigd voor het geven van een concert t.g.v. 25 jaar bevrijding.
Daar gingen we natuurlijk naar toe en mét ons een zaal vol uitzinnige Nederlanders.
De opkomst was al indrukwekkend. Eerst de vaandeldrager die met veel militaristische trekjes met het vaandel het podium betrad. In mijn beleving stond hij het hele concert strak in de houding. Het zingen van het Wilhelmus was een kippenvelmomentje.
Om het verhaal niet al te lang te maken sla ik nu een heel stuk over.
Ikzelf ben al zanger sinds mijn jonge jaren. Begonnen als lid van het knapenkoor in de dekenale kerk van Delft, later van Die Delftsche Sanghers, Kon.Mannenkoor Die Haghe Sanghers, Zeister Mannenkoor, Amersfoorts Mannenkoor, Groot Mannenkoor Zwolle en nu nog diverse kerkkoren. Zelfs in militaire dienst tijdens mijn dienstplicht was ik lid van het Mannenkoor der Koninklijke Marechaussee. Bijna bij alle koren ben ik ook bestuurlijk betrokken geweest. Veel concertreizen ook o.a. ook naar Moskou, St. Petersburg en Riga (1977), Rome, deelname aan Holland Festival, enz.enz. Rome was 2 x: 1 x als lid van een gecombineerde reis van KM DHS en Rotte’s Mannenkoor met optreden bij de audiëntie van de Paus (JPII) en een documentaire op de TV van 35 minuten, en 1 x als lid Projectkoor Restauratie orgel Kerk der Friezen met o.a. rechtstreekse TV-uitzending vanuit deze Kerk. Dirigent toen was René Verhoeff.
Door mijn overplaatsingen bij de bank waar ik mijn hele arbeidzame leven heb gewerkt hebben we gewoond in Delft, Naaldwijk, Nijkerk en sinds 1988 met veel genoegen in Zwolle.
Maar terug naar de jaren 70. Ik was toen kantoorbeheerder van de Amsterdamsche Bank en mijn huidige vrouw was toen filiaalhoudster van een boekhandel annex PTT-postagentschap. Beiden waren gesitueerd in een klein winkelcentrumpje in de buurt van de aula van de Technische Hogeschool (tegenwoordig TU) Delft. We waren als het ware buren van elkaar.
Na sluitingstijd dronken wij soms samen nog een kop koffie. Van het een kwam het ander. Ook zij heeft een zangersverleden als enthousiast lid van het gerenommeerde Delftsch Madrigaalkoor o.l.v. Pierre van Hauwe, o.a. de toenmalige directeur van de Stedelijke Muziekschool Delft. Zij traden in heel Europa op en deden veel radio-optredens.
Inmiddels werkte ik als kantoorbeheerder van de eerder genoemde bank op het Oude Delft in Delft . In 1973 werd een concert aangekondigd in de aula van de TH door de Staar. Ik vroeg mijn huidige vrouw toen of zij zin had om met mij naar dat concert te gaan. En wat dacht je dat ze antwoordde? Inderdaad! Het concert was op 12 mei 1973.
Wij trouwden op 4 juli 1974 en 3 kinderen, 3 schoonkinderen, 5 kleinkinderen verder hebben wij op 6 juli 2024 ons 50-jarig huwelijk groots gevierd.
Met dank aan de Koninklijke Zangvereniging Mastreechter Staar!!!

2024 Echtpaar Canada

WE’LL MEET AGAIN.

Valkenburg baadt in de zon. Het glooiende heuvelland is klaar voor de ontvangst van de Koninklijke Zangvereniging Mastreechter Staar en haar solisten.

Valkenburg, de bij uitstek Limburgse vakantieplek, weet deze avond een groot publiek naar zich toe te halen en aan zich te binden.

Onder het motto “We’ll meet again” brengt de Staar een ode aan de iconische zangeres Vera Lynn. Het lied, dat aan veel militairen in de oorlogsjaren van 80 jaar geleden troost bood.

Zij zouden elkaar, fysiek of geestelijk, weer ergens tegenkomen na deze barre tijd

2024 Openluchttheater 1Vanavond echter brengt dit lied een andere ontmoeting tot stand. De ontmoeting met oude bekenden zoals Marjon Lambriks, Hennie Ramaekers en Bèr Schellings. Een herhaling van 1977 in Wenen. De Wiener Musikverein bood toen het podium aan deze drie muzikale fenomenen met ondersteuning van “Eus Staar”.

De prachtige duetten en solo's van Marjon en Bèr gaven de aanwezigen herinneringen aan “Wiener Melange” en “Ein Abend in Wien”.

De zon, die in het begin van de avond overvloedig scheen werd bezongen door ons tenortalent Fabio Verga, die in 1977 nog geboren moest worden. O’sole mio, het Napolitaans zonnelied wat door de groten der aarde voor het voetlicht werd en wordt gebracht.

De sopraansolo van het tranentrekkende Ave Maria van Caccini werd prachtig op viool, met vrijelijke improvisaties, door Tim Phuc Tran voor het voetlicht gebracht.  

De Staar zelf stond, onder de voortreffelijke leiding van Hennie Ramaekers en Michiel Ballhaus, ook nu weer, haar mannetje. Terwijl Jan Martens het heden en verleden meesterlijk aan elkaar sprak.

Kortom dit concert behoeft wellicht in de toekomst nog een WE’LL MEET AGAIN!!!2024 Openluchttheater 2
(Foto: Bert Haandrikman)